چرا در سينماي كنوني امام زمان غايب است؟

رويكردهاي نقد فيلم ديني

تكنولوژي اطلاعاتي رسانه‌هاي گروهي

نقدی بر فیلم تصادف

کارگردان: پل هاگیس. فیلمنامه: رابرت مورسکو، پل هاگیس. مدیر فیلمبرداری: دانا گونزالس، جیمز مورو. تدوین: هیوز واینبورن. موسیقی: مارک ایشام. طراح صحنه: لارنس بنت. بازیگران: ساندرا بولاک( جین کابوت)، دان چیدل( کارآگاه گراهام واترز)، مت دیلون(گروهبان رایان)، جنیفر اسپوزیتو(ریا)، ویلیام فیچنر(جک فلانگان)، برندان فریزر(ریچارد کابوت)، تندی نیوتن(کریستین)، رایان فیلیپه(سرکار هنسون)، شاون توب(فرهاد). ١١٣دقیقه . محصول ٢٠٠٤ آمریکا، آلمان.

دو کاراگاه پلیس که عاشق همدیگرند، یک مغازه دار ایرانی عصبی ، یک زن خانه دار و همسرش که دادستان است، یک کارگردان سیاه پوست و همسرش، یک قفل ساز مکزیکی و دختر کوچکش،  دو سارق سیاه پوست  اتومبیل، یک زوج میان سال چینی  و یک پلیس تازه کار و همکار نژاد پرست اش ...کسانی که درون زندگی یکنواخت لس آنجلس بی خبر از هم زندگی می کنند و امکان بسیار ضعیفی وجود دارد که زندگی هایشان با هم تداخل پیدا کند؛ اما یک تصادف همه چیز را عوض می کند. همیشه فیلم هایی را که در خلاف جهت تصور تماشاگر حرکت می کنند، دوست داشته ام و معتقدم کسی که می خواهد با انتظارات تماشاگر بازی کند، باید از نظر دراماتیک کارش خوب بلد باشد. تصادف یکی از این فیلم هاست و کارگردانش نشان می دهد که به کار خویش وارد است. از نام فیلم آغاز می کنم، که در ذهن تماشاگر این تصور را ایجاد می کند که باید با تصادف های معمول رانندگی در فیلم روبرو شود، اما در طول فیلم آن چه با یکدیگر تصادف می کنند، اتومبیل ها نیستند، بلکه احساسات شخصیت هاست که با یکدیگر برخورد می کنند. در اجرا نیز هاگیس تماشاگر را آن قدر با وقایع غیر منتظره روبرو می کند که در پایان، از نظر دراماتیک لزوم چندانی به گره گشایی حس نمی شود.

مهاجر «ای بلبل عشق،جز برای شقایق ها مخوان!»

هدف پنهان فیلم " ده فرمان " توجیه تشکیل رژیم صهیونیستی

واقعه آرماگدون

عصر ظهور و حکومت جهاني امام مهدي (عج

حكومت جهانى حضرت چه هنگام محقق مى‏شود؟

ما از اين‏كه درباره تحقق زمان ظهور به‏طور قطع سخن بگوييم نهى شده‏ايم ولى در نزد شيعه علاماتى براى ظهور است كه پيامبر اكرم(ص) و ائمه(ع) آنها را ذكر كرده‏اند، آنطور كه ما فهميديم اين علامات نزديك هستند، و الان ما در عصر ظهور هستيم اما تعيين وقت ظهور ممكن نيست.

منظورم توقيت نيست، منظورم اين است كه در چه برهه‏اى از تاريخ و در چه شرايطى خاص ظهور انجام مى‏گيرد.

منظورتان حوادث و اتفاقات سال ظهور است؟

بله، دقيقا.

جريانات زيادى به وقوع مى‏پيوندد، من معتقدم، تمركز سياست جهانى در عراق مسئله مهمى است، عصر ما با هر عصرى فرق مى‏كند؛ چرا كه انقلاب ايران پرونده شيعه در جهان امروزى را باز كرده و نشان داده است كه در سياست جهانى چيز جديدى است، حوادث و اتفاقاتى كه در اين عصر افتاده است نزد شيعه از علامات ظهور است. از ماه رجب تا محرم حوادثى پيش مى‏آيد (6 ماه قبل از ظهور) ما رواياتى هم در اين زمينه داريم، كه مثلاً در رجب يمانى و سفيانى مى‏آيد يا اينكه خداوند متعال در يك شب امرش را ظاهر مى‏كند و همچنين داريم كه ايشان در هشت ماه به‏طور خيلى سريع، بر مناطق اسلامى جهان تسلط مى‏يابد، و همچنين از عقايد شيعه است كه اتفاقاتى مى‏افتد كه شهرها و حكومتهاى اسلامى طى آن حوادث به بن‏بست مى‏رسند، اين بن‏بست و گره فقط به دست حضرت(ع) باز مى‏شود، پس حوادثى كه منجر به ظهور حضرت مى‏شوند زياد هستند مثلاً در تفاسير ذيل آيه «سنريهم آياتنا فى آفاق و فى‏انفسهم» آمده است كه ممكن است منظور از «آياتنا فى آفاق» علاماتى مختلف مثل باد و... باشد، همچنين در شهرها حكامى وجود دارند كه از اطاعت حضرت سرباز مى‏زنند

 گفتگو با حجة الاسلام علي کوراني

بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در ديدار مديران و برنامه سازان رسانه ای كشورهای مختلف

امروز رسانه‏ها در دنيا فكر، فرهنگ، رفتار و در حقيقت هويت فرهنگى انسانها را القاء مى‏كنند و تعيين‏كننده هستند. رسانه‏ها مى‏توانند در بهبود وضعيت زندگى انسان مؤثر باشند؛ مى‏توانند در گسترش صلح و امنيت جهانى مؤثر باشند؛ مى‏توانند در ارتقاى اخلاق و معنويت در ميان انسانها مؤثر باشند و مى‏توانند انسانها را خوشبخت‏تر كنند؛ متقابلاً مى‏توانند وسيله‏ى برافروختن جنگهاى خانمان‏سوز باشند؛ مى‏توانند عادات و آداب و رفتارهاى مضر را در ميان مردم رايج كنند؛ مى‏توانند ملتهايى را از هويت انسانى خودشان و هويت ملى‏شان تهى كنند و مى‏توانند احساس تبعيض را در انسانها زنده كنند. رسانه‏ها امروز نقش‏شان خيلى زياد است. اگر در سطح بين‏المللى مديريت و برنامه‏سازى رسانه‏اى بر اساس معيارهاى اخلاق، فضيلت، برابرى و تكيه‏ى بر مفاهيم واقعى انسانى باشد، ملتها سود خواهند برد. اگر رسانه‏ها برنامه‏سازى و مديريتشان بر اساس منافع كمپانيهاى اقتصادى، ثروتمندان بين‏المللى، قدرتمندان تماميت‏خواه و انحصارطلب باشد، يقيناً بشر زيان خواهد كرد.

دلايل مقابله ليبرال دمكراسي غرب با جمهوري اسلامي ايران

قبل از ظهور و پيروزي انقلاب اسلامي جهان تحت تسلط و سيطره دو بلوك غرب و شرق قرار داشت. به همين جهت ساختار سياسي و حكومت ها متأثر و برخواسته از تفكرات اين دو بلوك بنا شده بود و اين مسئله به باور همه رسيده بود كه ساختار حكومت ها و دولت ها مي بايست يا متأثر از تفكرات سرمايه داري غرب يا تفكرات سوسياليستي شرق باشد و هيچ گريزي از آن نيست. اما امام راحل و معمار كبير انقلاب شكوهمند اسلامي با ارائه تئوري جديد و نو يعني دمكراسي و مردم سالاري ديني و معرفي آن به جهان تحول عظيمي در ساختار سياسي جهان ايجاد نمود و با تأسيس نظام جمهوري اسلامي كه برپايه جمهوريت و اسلاميت استوار بود علاوه بر نگاه جديد به سياست و حكومت مفهوم دمكراسي را نيز دچار تحول اساسي نمود. نظام اسلامي با فراهم نمودن زمينه حضور و مشاركت و دخالت مردم بر سرنوشت خويش عملا دمكراسي ديني را در جامعه نهادينه نمود و با برگزاري 27 انتخابات در طول عمر انقلاب اسلامي آنرا به اثبات رسانيد و توانايي پاسخگويي به نيازهاي مختلف جامعه را نشان داد. استكبار جهاني و در رأس آن آمريكا به عنوان منادي دمكراسي ليبراليسم كه برپايه خودخواهي و هواي نفساني استوار است، حيات و رشد اين نوع دمكراسي را مانع بزرگ سلطه گري خود و زنگ خطري براي دمكراسي غربي مي ديد به مقابله همه جانبه با آن برخواست چرا كه براي آمريكا غيرقابل قبول است كشوري اسلامي به زعم خود جهان سومي بخواهد به عنوان خاستگاه دمكراسي آن هم بر محوريت اسلام در جهان شكل گيرد، بدين منظور از توان اقتصادي- سياسي- فرهنگي و حتي نظامي براي مقابله با انقلاب اسلامي استفاده نمود. هرچند با ياري خداوند و كمك و پشتيباني مردم نتوانسته كاري از پيش ببرد. اما هيچگاه دست از مبارزه خصمانه عليه انقلاب و ملت ايران برنداشته و در هر زمان با استفاده از موقعيت هاي ايجادشده با نقشه هاي جديد به دنبال فروپاشي نظام اسلامي بوده است.

جنگ رسانه ها

چگونگی شکل گیری صهیونیزم جهانی

واژه صهيونيسم در قرن نوزدهم

 ابداع شد، با اين حال، پاره اي

از گرايش ها در تاريخ غرب و

نيز درون نسق ديني يهود كه بر

اين تاريخ تقدم دارد، نيز

مي توان واژه صهيونيسم را

اطلاق كرد، چنانچه

دكتر «عبدالوهاب المسيري»

در كتاب «صهيونيزم» در

 توضيح اين پديده، اواخر

 قرن شانزدهم تا آغاز قرن هيجدهم را به عنوان «صهيونيسم ديني غير يهودي با زمينه مسيحي»، و از اوايل قرن هيجدهم تا اوايل قرن نوزدهم را به عنوان «صهيونيسم فرهنگي غير يهودي» با زمينه لائيك، رمانتيك و ارگانيك، مي نامد.
از سوي ديگر كم نيستند جريانات و گروه ها در كشورهاي غربي- آمريكا و اروپا- به ويژه در ميان ناسيوناليست ها و ملي گرايان آنها كه صهيونيزم را به عنوان اقليت پرنفوذ و سلطه طلب يهودي در كشورهايشان مي دانند كه با سيطره بر ابعاد مختلف زندگي اجتماعي (اعم از اقتصاد و سياست، رسانه هاي عمومي و غيره)، حاكميت ملي آنها را نقض كرده اند. از اين جهت، آنها نيز از اين واژه به عنوان صفتي منفي در نوشته ها و محاوراتشان استفاده مي كنند.

آسیب شناسی آخرالزمان

دجّال (آنتي كرايست) در كتاب مقدس

صهیون در اندیشه تسخیر دنیای کودکان با ابزار سینما

مدرنیته یک امر ذو مراتب

مصطفی ملکیان طی سخنانی در  دانشگاه تهران داشت  مدرنیته را یک امر ذو مراتب توصیف  کرد که دارای ویژگیهای متعددی است. مصطفی ملکیان به این پرسش اصلی پرداخت که مدرنیته را چگونه می‌ فهمیم؟ و مدرنیته را در تجربه معاصر ایران چگونه ارزیابی می ‌کنیم؟

مبادي و تاريخ غرب مدرن

 

خصايص غرب مدرن عبارتند از اومانيسم، سوبژكتيويسم، نيهيليسم، سكولاريسم و اصالت تجربه (تجربه‌گرايي حسي). سكولاريسم از تعابيري است كه در سال‌هاي اخير در ادبيات سياسي و مطبوعاتي كشور ما زياد به كار رفته است. درباره سكولاريسم نيز مانند نيهيليسم تعاريف ساده‌انديشانه‌اي مطرح شده است كه بايد آنان را كنار بگذاريم و تعريف عميق آن را دريابيم. سكولاريسم را معمولاً جدايي دين از سياست تعريف مي‌كنند، اين تعريف رسا و بيانگر معناي كامل سكولاريسم نيست. سكولاريسم به معني غيرديني و غيرقدسي شدن امور است. يعني اگر امور و پديده‌ها جنبه غيرمقدسي بگيرند و ماهيت معنوي و ديني خود را از دست بدهند، ما با پديده‌اي روبه‌رو هستيم كه آن را سكولاريسم مي‌ناميم. پديده‌اي كه آن را سكولاريسم مي‌ناميم در بستر زمان بسط پيدا مي‌كند و در واقع خودش يك فرآيندي است كه آن فرآيند را مي‌توان سكولاريزيشن ناميد.

غير ديني شدن امور يعني چه!!!

در تمدن‌هاي سنتي و ماقبل مدرن، چه تمدن قرون وسطايي و چه تمدن‌هاي شرق ديني و شرق اسطوره‌اي، حتي تمدني مثل يونان و روم باستان براي امور يك شأن و باطن قدسي، غيبي و معنوي قائل بودند يعني هميشه معتقد بودند هر پديده‌اي يك وجه معنوي و غيبي و قدسي دارد. مثلاً در گذشته وقتي كه مي‌خواستند ازدواج كنند، ازدواج را يك امر معنوي و داراي يك وجه مقدس مي‌دانستند و مي‌دانيد كه ازدواج معمولاً با حضور يك فرد روحاني يا با توجه به يك سري آداب معنوي و روحاني انجام مي‌شود ولي مثلاً امروز در دوران مدرن، از قرن 16، 17 به بعد به ويژه از قرن 17 به بعد كه سكولاريسم تقريباً بسط پيدا كرده مي‌بيند كه مكان برگزاري مراسم ازدواج از كليساها به ساختمان‌هاي شهرداري تغيير كرد و پروسه ازدواج به يك پروسه عرفي و غيرديني و غيرقدسي تبديل شده.

درباره تمام امور اين اتفاق افتاده است يعني همه پديده‌هايي كه در تمدن‌هاي كلاسيك به ويژه تمدن‌هاي قرون وسطايي و تمدن‌هاي شرقي كه يك وجه غيبي داشتند و براي آنها شأن قدسي و حقيقت معنوي قائل مي‌شدند، اينها شأن و وجه قدسي‌شان را از دست داده‌اند و به پديده‌هاي كاملاً دنيوي و سكولار تبديل شده‌اند. در واقع مركز ثقل و روح مركزي را از دست داده و به يك امر حاشيه‌اي و شخصي و غيرتأثيرگذار تبديل شده است. اين پديده را سكولاريسم مي‌ناميم. به عبارتي ديگر سكولاريسم به معناي حاشيه‌اي شدن دين يا غيرقدسي شدن امور و عرفي شدن و دنيوي شدن پديده‌هاست.

سكولاريسم از خصايص ذاتي تمدن مدرن است يعني غرب مدرن در ذاتش اين مسأله را نهفته دارد به اين دليل كه در نسبت ميان انسان و جهان و خدا در واقع اصالت را از خدا مي‌گيرد و به انسان مي‌دهد و انسان را هم به گونه‌اي غيرروحاني تعريف مي‌كند. در واقع نمي‌توان سكولاريسم را از تفكر مدرن جدا كرد. بنابراين سكولاريسم يك عارضه بر مدرنيته نيست، امر ذاتي آن است. همچنان كه تمدن مدرن از حدود قرن 14 و 15 ميلادي به بعد گسترش پيدا مي‌كند و تدريجاً مباني فكري‌اش تبيين و تدوين مي‌شود و پس از آن ساختارهاي تمدني‌اش عينيت پيدا مي‌كند و تحقق پيدا مي‌كند، سكولاريسم نيز نفوذ و بسط بيشتري مي‌يابد و به يك خصيصه تبديل مي‌شود. اما اگر بخواهيم به لحاظ تاريخي ريشه‌يابي كنيم كه براي اولين بار واژه سكولاريسم كي و كجا به كار رفته است، مي‌بينيم كه در سال 1648، پس از جنگ‌هاي 30 ساله اين واژه براي اولين بار به كار مي‌رود، در جنگ‌هاي داخلي مذهبي آلمان كه از سال 1618 ميلادي تا 1648 ميلادي طول كشيد و در سال 1648 در پيمان آشتي وستفالي، براي اولين بار بر بخش سكولار اين پيمان تأكيد مي‌شود و واژه سكولاريسم از آنجا وارد ادبيات سياسي تمدن مدرن مي‌شود.

در يونان باستان بارقه يا جلوه‌اي از سكولاريسم ديده مي‌شود، به اين دليل كه در يونان باستان، عقل كاسموسانتريك اصالت دارد و مذهب اصالت ندارد و چون عقل كاسموسانتريك اصالت دارد در واقع به نحوي غيرديني كردن و غيرروحاني و غيرعرضي كردن امور را شاهد هستيم. تمدن يوناني باستان خدايان را دارد ولي خدايان آن، انسان‌واره يا خداياني شبيه انسان هستند. در واقع بين انسان و خدايان؛ نسبت مخلوق و خالق برقرار نيست؛ نسبت دو رقيب برقرار است كه انسان‌ها مي‌خواهند به نوعي با خداوند رقابت كنند و حتي گاه بر خدا پيروز مي‌شوند. به اين ترتيب مي‌توان گفت كه بارقه‌هايي از سكولاريسم و غيرديني كردن امور در يونان باستان وجود دارد. مثلاً در آراء كساني چون سوفسطاييان، وقتي به آراء پروتاگوراس و گورگياس نگاه مي‌كنيد، اينها تعريفي از قانون ارائه مي‌دهند و مي‌گويند، قانون چيزي است كه همه آن را قبول داشته باشند. اين تعريف را مقايسه كنيد با تعريفي كه در شرق آن زمان از قانون به عنوان يك امر قدسي و به عنوان امري كه مظهري از شريعت آسماني است ارائه مي‌شود. اين دو تعريف متضاداند. يكي‌ مايه‌هاي ديني دارد و ديگري ندارد. از اين لحاظ مي‌توان گفت يونان باستان سكولار است و مايه‌هاي سكولاريستي دارد اما واقعيت اين است كه اينگونه كه غرب مدرن خود را از دين جدا مي‌كند و اصلاً پروسه غيرقدسي كردن همه امور را بسط مي‌دهد يعني همه پديده‌ها را سعي مي‌كند از آن راز آلودگي و سحرانديشي قدسي خارج كند، اين را ما در يونان باستان شاهد نيستيم منتهي مثلاً اينكه بگوييم افلاطون فيلسوفان را حاكم مي‌دانست و معتقد به حكومت فيلسوفان بود و به اين لحاظ مثلاً معتقد به حكومت كاهنان نبود، از اين لحاظ مي‌توانيم او را مقايسه كنيم با مثلاً سومريان باستان كه دولت شهرهايشان، دولت شهرهاي مبتني بر حكومت كاهنان بود.

شما در طبيعت راز آلودگي‌ها و سمبوليسم را مي‌بينيد، باطن‌هاي توأم با قداست را مي‌بينيد. كاسموس‌ در يونان باستان قداست دارد يعني كاسموس مايه‌هايي از امر مذهبي دارد اما در يونان مدرن اينگونه نيست. نجوم و فيزيكي كه كپرنيك و كپلر براي ما طراحي مي‌كنند يا نظام فيزيكي كه نيوتن براي ما طراحي مي‌كند، كاملاً تهي از هر گونه بار قداست‌آلود و مايه مذهبي است و اينجا ما مي‌توانيم صراحتاً از سكولاريسم نام ببريم اما در يونان باستان با ترديد است.

مقوله سكولاريسم جز لاينفك تمدن مدرن است و از غرب جدايي‌ناپذير است. اتفاقاً در مورد تاريخ ايران هم اينگونه است. از زماني كه نسيم انديشه‌هاي غربي و مدرنيستي بر ما وزيدن مي‌گيرد يا در معناي دقيق‌تري طوفان اينها بر ما وزيدن مي‌گيرد، اين روح سكولار خودش را ظاهر مي‌كند و در همه حوزه‌ها حاضر مي‌شود. اگر به گذشته نگاه كنيم، چه گذشته تمدن كلاسيك خودمان و چه گذشته تمدن‌هاي ماقبل مدرنيته مي‌بينيم كه عرصه‌هايي مانند تعليم و تربيت مثل اخلاق، مناسبات اجتماعي، خانوادگي حتي اقتصاد، همه تحت تأثير آموزه‌هاي ديني و معنوي قرار دارند و يك نوع تنيدگي با معنويت و حوزه‌هاي قداست در آنها وجود دارد. اما در 150 ساله اخير تمدن خودمان كه يك نوع فرماسيون شبه مدرني بر كشور حاكم مي‌شود، از مشروطه به بعد يا در دوران غرب مدرن از قرن 16، 17 به بعد مي‌بينيم كه قدس‌زدايي به طور كامل در حال انجام است منتهي در ايران به اين دليل كه غرب تحقق نيافته و صورتي از غرب‌زدگي شبه مدرن آن هم صورت ناقص و تقليدي آن محقق شده، سكولاريسم هم در ايران يك سكولاريسم ناقصي بوده و سكولاريسم فراگيري نبوده و نيروهاي مذهبي و قدرت‌هاي معنوي جامعه اين توان را داشته‌اند كه در مقابل اين موج سكولاريزيشن تا حدي مقاومت كنند. اما باز هم مي‌بينيم هر جا كه ردپايي از غرب‌زدگي شبه مدرنيته ديده مي‌شود حضوري از سكولاريسم را حس مي‌كنيم.

ويژگي ديگر غرب مدرن اين است كه در آن، انديشه‌ تجربه‌اي و حسي و روش‌شناسي تجربي اصالت پيدا مي‌كند.

بناي دانش جديد بر پايه يك منطق تجربي ـ حسي قرار دارد. اگر ما به دانش‌ها در صورت‌هاي مختلف علم‌ها و در تمدن‌هاي مختلف نگاه كنيم، مي‌بينيم كه مثلاً در تمدن يوناني ـ رومي مبناي دانش، مبناي قياسي است، مبناي روش‌شناسي دانش‌ها، روش‌شناسي قياسي است و قياس عقلاني، يا اگر به حوزه‌هاي تفكر ديني نگاه كنيم، آنجاهايي كه انديشه ديني خودش را بسط داده، مي‌بينيم كه مبناي روش‌شناسي و ادراك، صورتي از منطق ديني براي فهم است كه اين منطق ديني مرتبط با وحي است و به نحوي وحياني انديشي در آن وجود دارد. اما در تمدن جديد، روش‌شناسي‌اي كه اصالت پيدا مي‌كند و به عنوان روش‌‌شناسي اصلي مطرح مي‌شود و در واقع جايگزين ديگر صور روش‌شناختي مي‌شود، روش‌شناختي حسي ـ تجربي است يعني هر چيزي را كه بر اساس آزمايش و تجربه حسي، قابل ادراك، پذيرفتني و قابل تفهيم و تبيين باشد آن را به نوعي تبيين و تفهيم مي‌كنند و به عنوان دانش معرفت مطرح مي‌كنند و اگر چيزي در حوزه آزمايش و تجربه حسي نگنجد و در واقع آن رويكرد تجربي نتواند براي آن پاسخي پيدا كند يعني راه حلي در آزمايشگاه نداشته باشد اينجاست كه آن را مهمل مي‌نامند، همانند پوزيتيويست‌هاي قرن بيستم. پوزيتيويست‌هاي سال‌هاي 1920 و 1930 مي‌گفتند هر چيزي كه علمي نباشد مهمل است و يا جزو امور غيرقابل فهم و درك. اگر مهمل هم ندانند به هر حال از حوزه معرفت خارج مي‌كنند يعني در واقع آن چيزي كه تميز مي‌گذارد بين معرفت و آنچه كه معرفت نيست صرفاً درك و فهم حسي و تجربي است. به عبارتي ديگر مقولاتي ارزشمند هستند و علمي به حساب مي‌آيند كه در حيطه تجربه حسي و روش‌شناسي آزمايشگاهي قابل فهم باشند. اين مسأله دامنه علم را خيلي محدود مي‌كند. اين گرايش معرفت‌شناختي، بشر را به سمت جنبه‌هاي عملي، پراگماتيستي، حسي ـ تجربي و عيني سوق مي‌دهد و از معنويات و امور كلي و پرسش‌هاي ماهوي دور مي‌كند. اين رويكرد، دين را بسيار كنار مي‌گذارد، عرفان را بسيار كمرنگ مي‌كند و براي فلسفه هم دامنه بسيار محدودي تعريف مي‌كند و بخش وسيعي از مفاهيم ديني و اخلاقي و فلسفي را از قلمرو معرفت بشري خارج مي‌كند. اين كاري است كه مدرنيته انجام مي‌دهد. در واقع تمدن مدرن، روش‌شناسي مبنايي خود را روش‌شناسي حسي ـ تجربي قرار مي‌دهد و چون اين روش‌شناسي حسي ـ تجربي با هدفي كه مدرنيته مي‌خواهد، سازگاري دارد، به همين دليل اين تمدن دائماً در اين موضع تقويت شده كه از اين روش‌شناسي بيشتر استفاده كند. البته در قرن بيستم به ويژه از نيمه دوم قرن بيستم به بعد شاهديم كه اين روش‌شناسي حسي ـ تجربي كه در يك كلام مي‌توانيم آن را اكسپريمنتال بناميم، دائماً با بحران روبه‌رو مي‌شود. اين بحران ابتداً از دانش‌هايي مثل جامعه‌شناسي و روان‌شناسي شروع مي‌شود و بعد حوزه آن آنقدر گسترده مي‌شود كه حتي فيزيك جديد هم دچار بحران مي‌شود.

در تمدن مدرن تعريف و ماهيت علم عوض مي‌شود. اگر در گذشته مثلاً در دوره‌ ارسطو اشرف علوم علومي بودند كه كمترين كاربرد عيني و عملي را داشته باشند و يا سقراط كه علم را عبارت از اين مي‌دانست كه يك حقيقتي در وجود انسان محقق مي‌شود. در واقع بين نظر و عمل جدايي وجود نداشت.

در دوره‌ي جديد فرانسيس بيكن كه يكي از بنيان‌گذاران علم جديد و از پيشتازان تفكر مدرن است، مي‌گويد هدف علم، افزايش قدرت آدمي است، يعني هدف علم را افزايش ارتقا معنوي انسان نمي‌داند بلكه افزايش قدرت آدمي مي‌داند.

براي اينكه بتوانيم علم را به گونه‌اي تعريف كنيم كه از به قدرت بيشتري برسيم ناگزير مي‌شويم كه روش‌شناسي حسي ـ تجربي و كمي را اصالت و محوريت بدهيم و جهان را كمي تعريف كنيم چون جهان تا كمي تعريف نشود، قابل دگرگوني و قابل تصرف نمي‌شود.

اينجا يك تعريف تازه‌اي از علم ارائه مي‌شود. حال اين تعريف را مقايسه كنيد با تعريفي كه ما از علم در دين داريم.

در انديشه ديني تعريف علم با خشيت مرتبط است. در روايتي از امام باقر (ع) روايت آمده است كه كسي كه دانش او موجب خشيت الهي يا ترس او از خدا نشود، او عالم نيست حتي اگر جزئياتي مثل مو را شكافته باشد و از آن دانش‌هاي بسيار به دست آورده باشد.

اين تعريف نشان مي‌دهد كه علم بايد با يك رشد معنوي همراه باشد. شبيه اين موضوع در حوزه فلسفه كاري است كه ارسطو مي‌كند و علم را با يك ارتقا عقلاني تعريف مي‌كند.

در دوران جديد مبادي و غايت علم عوض مي‌شود، مبادي و غايت علم جديد، مبادي و غايات اومانيستي و تصرف‌گرايانه مي‌شود و چون تصرف‌گرايانه مي‌شود لاجرم روش‌شناسي آن هم حسي ـ تجربي (اكسپريمنتال) مي‌شود چون اگر اين روش‌شناسي را به كار نبرد نمي‌تواند اين قدرت را اعمال كند. بنابراين از خصايص تمدن مدرن اين است كه سكولاريسم را پديد مي‌آورد و نيز صورتي از علم را ايجاد مي‌كند كه اين صورت علم با تمام صوري كه تا به حال مي‌شناختيم و مطرح بوده در حوزه‌هاي تمدني مختلف، فرق مي‌كند. اين صورت جديد علمي به دليل جوهر تصرف‌گرايانه و استيلاجويانه خود، رويكردش به روش‌شناسي يك رويكرد كاملاً حسي ـ تجربي است، يك رويكرد كاملاً اكسپريمنتال است. اين رويكرد اكسپريمنتال مسائل و محدوديت‌هاي زيادي به همراه مي‌آورد به دليل اينكه دامنه معارف ما را بسيار محدود مي‌كند و بسياري از مفاهيم و مقولات مثل روان، روح، عقل، پرسش‌هاي كلي، پرسش از ماهيت و ... را كاملاً از حيطه آگاهي و معرفت ما خارج مي‌كند.

شهریار زرشناس

نقدی بر تریلوژی ماتریکس

حسن نوروزى و محمّدحسين فرج نژاد

ارباب حلقه ها و پایان تاریخ به روایت مسیحیت صهیونیستی

هاليوود جايگاه امن يهوديت صهيوني

مهاجرت يهوديان به آمريكا با حمايت سرمايه‌داران يهود آغاز شد و مهمترين حرفه‌هاي سنتي يهوديان نيز به آمريكا منتقل شد،مثل: ايجاد شبكه گسترده تجارت مشروبات الكلي و عتيقه جات و مواد مخدر ، فحشا، قمار ، بانک داري ربوي وتبهكاري سازمان يافته. در ميان نخستين نسل مهاجرين يهودي كه توسط لرد روچيلد(5) و بارون هريش (سرمايه داران يهودی) به آمريكا اعزام شدند، بنيانگذاران صنعت سينماي آمريكا (هاليوود) قرار داشتند، مانند لويي ماير، برادران شنك، شموئل گلب فيش (كه بعداً نام خود را به ساموئل گلدوين تغيير داد) لويي زلنيك، برادران وارنر، سام اشپيگل، ال‌جانسون اسرائيل بالين (ايروينگ برلين) و غيره.

يهوديان ابتدا سالنهاي سينما را در اختيار گرفتند. آنها به سرعت سالن‌هاي سينما را گسترش دادند و سپس به توليد فيلم هم پراختند. آنها در فيلم« ملكه اليزابت» از بازيگر مشهور تئاتر سارا برنار (كه يهودي بود) استفاده كردند تا آمريكائيان سنتي را جذب كنند. بالاخره با تلاش يهوديان انحصار فيلم سازي كه متعلق به اديسون و ساحل شرقي بود، لغو شد و يهوديان عازم ساحل غربي شدند تا« هاليوود» را بنيان گذارند.

سینما و پایان روزگار

آخر الزمان، منجي‏گرايي و ظهور در شبكه جهاني اينترنت

پیانیست رومن پولانسکی و روایت مجعول نسل کشی

پدر "واردکس" از روزنامه برایشان می خواند که فرمانداری ورشو دستور داده است یهودیان باید با پارچه سفیدی بر بازو که ستاره داوود بر زمینه آن نقش بسته و به اندازه قطر 8 سانتی متر باشد  در شهر رفت و آمد کنند .

از اکتبر 1939 آزار و اذیت ها هر روز بیشتر می شود و ارتش آلمان خیابان ها و معابر را به اشغال خود درمی آورد . خانواده ها را از خانه هایشان بیرون می ریزند و جمع آوری یهودیان برق آسا ادامه می یابد و ظرف چند روز 380 هزار یهودی در ورشو به "گتو" محل محصوری  همانند پادگان نظامی  سپرده می شوند.

چند نفر از یهودیان آمریکایی در "گتو" به آنان نوید می دهند که یهودیان آمریکا دولت شان را وادار خواهند کرد تا به نفع متفقین وارد جنگ شود. از 1939 تا آگوست 1942 آوارگان در "گتو" ها به تدریج کشته می شوند و تعدادشان به شصت هزارتن  تقلیل می یابد.

"واردکس" یک بار می گریزد و به منزل مخروبه سابق شان بر می گردد و همراه با یکی از اقوام که پیشتر در انباری پنهان شده است چند روزی را سر می کنند. سپس به خیال اینکه ارتش آلمان و پلیس مخفی دیگر در پی یافتن یهودیان نیستند به خیابان می آیند. "واردکس" می خواهد از همکارش در رادیو کمک بگیرد که موفق نمی شود و دوباره دستگیر می شود. کسانی که توانایی کار در اردوگاه را ندارند تیرباران می شوند.

یهودیان آمریکایی با ایجاد رابطه اجازه می یابند برای اسرا در اردوگاه کیسه های سیب زمینی بفرستند . دراین محموله تعدادی اسلحه کمری هم به آنان می رسانند . بار دیگر "واردکس" از اردوگاه می گریزد و این بار موفق می شود خانه خانم "نیکلاکسن"را پیدا کرده و پناه گیرد.

با استفاده از سلاح هایی که یهودیان آمریکایی به درون "گتو" ها فرستاده اند عده ای دست به مقابله می زنند و در زد و خورد متقابل تعدادی از هر دو طرف کشته می شود و آشویتس، اردوگاه معروف نازی  به آتش کشیده می شود. در 16 مه 1943 اعدام های دسته جمعی با شدت بیشتری پیگیری می شود.

خانم "نیکلاکسن" و شوهرش ، قهمان فیلم را از خانه خودشان به آپارتمان دیگری منتقل می کنند. تا این هنگام پدر ، مادر و خواهرش و اقوام نزدیکش در تیرباران  های مختلف کشته شده اند. همکاران رادیویی "واردکس" در مخفیگاه به دیدنش می آیند . اخبار جدید حکایت از حمله روس ها دارد که به لهستان نزدیک شده است.

آمریکایی ها فرانسه را آزاد کرده اند و جنگ با شدت بیشتری ادامه دارد. اخباربمباران های شهرهای آلمان توسط انگلیسی ها وحشت بیشتری بر آلمانی ها وارد کرده است.

"واردکس" به حالت ضعف فرو می رود و دکتر اعلام می کند که ریه هایش عفونی شده است. در اول آگوست 1944 حال "واردکس"  کمی بهتر شده است که آلمانی ها تحت فشار جنگ های چریکی وادار می شوند ساختمان های اطراف (محلی که "واردکس"  مخفی شده است) را با آتش تانک ها و شعله افکن ها خراب و به آتش بکشند. "واردکس"  از خرابه ای به خرابه ای دیگرمی رود  و از خیابان هایی که کاملا ویران شده اند می گذرد . او با سر و وضع حیوانی با یافتن آب فاضلاب و بر ته مانده عدس یا کنسروی خود را زنده نگه می دارد. آلمانی ها هنگام عقب نشینی از خیابان ها اجساد را روی هم ریخته آتش می زنند."واردکس" تا رسیدن نیروهای متفین خود را از خرابه ای به خرابه ای دیگر می کشد .

سینمای لهستان ، چک و اسلواکی ، رومانی و مجارستان که اغلب یهودیان صهیونیست بر آن چیره اند هر کدام دهها فیلم در این زمینه تولید کرده اند و از همین طریق نویسندگانی چون کنستانتین ویرژیل گئورگیو،جان میلوش و ... به انواع جایزه های نوبل ادبی و اسکار و نخل طلایی و ... رسیده اند.

جنگ جهانی دوم با فتنه انگیزی زمینه سازمهاجرت یهودیان  سراسر اروپا  ، ترسیده از موسولینی و هیتلر  به فلسطین شد . مهاجرتی که با هدف بر پاکردن دولت  صهیونیستی بیست میلیون قربانی گرفت و بیش از پنجاه میلیون نفر ناقص العضو بر جا گذاشت.

 با اهداف بدست آمده از صرف هزینه های چند صد میلیون دلاری ساخت  فیلمهایی چون پیانیست  کاملا مشهود است . صهیون می خواهد نام خود را در تاریخ  از ننگ پاک کنند و اهداف فاشیستی و برتری طلبی نژادی  را به خورد اذهان عمومی بدهد وبیش از هر انگیره دیگر ایستادگی دروغین خودشان را در برابر فاشیسم برجسته  کنند. لهستان در جنگ جهانی دوم سه میلیون کشته داد اما  توجه سینما گری چون رومن پولانسکی به هزار نفر یهودی جلب می شود  و فقط آنها را قربانی فاشیسم می داند. در سراسر فیلم پیانیست که شامل  تمام سال های  جنگ جهانی دوم می شود یک نفر لهستانی غیر یهودی کشته نمی شود. در این فیلم یهودیان آمریکا  که مرزهای خودشان را به روی یهودیان اروپای شرقی بسته  اند که آنها یا بمیرند یا به فلسطین بروند تبدیل به یاری رسانندگان قهرمان ساز می شوند . آنها در این فیلم مبارزه می کنند تا آمریکا را وارد جنگ جهانی دوم سازند واز این طریق آمریکا  را از آن تصمیم های شیطانی تبرئه کنند.

تاکید بیش از اندازه  بر روی مظلومیت یهودیان که از تماشاگر فیلم اشک و آه می گیرد ، با توجه به عملکرد امروزی صهیونیست ها در سراسر جهان مانند کشتار فلسطینیان ، وقایع 11 ستامبر 2001 ، انفجارهایی که در آرژانتین انجام دادند بی اثر ماند .

در صحنه های میانی فیلم  یهودیان آمریکایی "واردکس"  را وادار می کنند تا برای بالا بردن روحیه دیگر یهودیان به پیانو نواختن ادامه بدهد.

همچنین القا اراده ضد انسانی صهیون  که در سیمای "واردکس"  نقش بسته است تلاش دارد به تماشاگر بقبولاند که آنان مظلوم بوده و حق دارند به پاس مقاومت در برابر فاشیست ها خودشان فاشیست باشند.

یکی دیگر از تاکیدهای فیلم "پیانیست" متهم کردن کلیسا برای همکاری با فاشیسم است . در حرکتی زیرکانه  صحنه های شادی آلمانی ها جملگی در روزهای اول سال نو مسیحی رخ می دهد .

آخرالزمان شناسي در آثار اسلامي

نجات سرباز وظیفه رایان ، نجات صهیونیسم توسط متحدی قدرتمند

ماتريکس و سير و سلوک مصریان باستان

مطلبي که در زيرمي خوانيد بيانگر نکاتي بسيار جالب وشگفت انگيز در مورد محورهاي داستاني حاکم بر فيلم MATRIX است اميدوارم که خوانندگان از آن لذت برده وبا نقد خود مرا ياري دهند.
محتواي اصلي فيلم MATRIX مربوط به سفر ناجي همان نيو (Neo) بسيار شبيه سير وسلوک عارفانه اي است که ريشه در فرهنگ مصري داشته است که پس از آن به اشکال مختلف در ديگر فرهنگ ها هم مشاهده مي شود ، از اين زاويه فيلم MATRIX آخرين بازخواني حماسي از اين سير و سلوک مي باشد .
در فرهنگ مصريان باستان سير وسلوکي ديده مي شود که هدف نهايي آن پالايش روح و روان آدمي بوده است ، اين مسافرت چند مرحله اي و رازگونه وابسته به انجام يک سري ملاقات با خردمنداني فرهيخته و آينده بين ( پيشگو ) بود که طي اين ملاقات ها رهرو دستوراتي از پيش مشخص را دريافت مي نمود وبا گام نهادن در راه و طي طريق درسي کليدي را مي آموخت و تجربه مي کرد . مراحل هفت گانه اين سير و سلوک به ترتيب زير مي باشد :

خوان اول :
آغاز راه در بوهن (BUHEN) بود جايي که شخص مي بايست با روزه داري توانايي کنترل اشتهاي خويش را بدست مي آورد ، سپس براي ادامه به به معبد فيلا (PHILAE) مي رود جايي که آنرا دروازه مَن ( راه عبور از منيت ) ناميده اند ، در آنجا او با تمامي وجود وبه صورت چشم بسته به مقدسات سوگند ياد مي کند که راه را تا انتها ادامه دهد و مراحل هفت گانه ، که هر مرحله خود يک انقلاب روحي است را طي نمايد ، اين خود اولين مرحله از تحول روحي است.

خوان دوم :
دستيابي به راز هوا ( تنفس ) و تسلط بر آن دومين درجه از تحول مي باشد که در تيبس (THEBES) دست مي يابد .

خوان سوم :
براي طي نمودن اين مرحله نوآموز بايد بر غريضه جنسي خود مسلط شود . او براي ادامه به ابيدوس (ABYDOS) مي رود و در آنجا با افزايش مهارت هاي خود راز آتش را يافته و بر آن چيره مي گردد . آغاز اين مرحله به اين صورت است که نوآموز به حالتي فرو مي رود که که مرگ را مي بيند يا به عبارت ديگر و به صورت سمبوليک مي ميرد .

خوان چهارم :
اين مرحله شامل يافتن راه هاي آلفا و اُومِگا براي رسيدن به حقيقت مي باشد که نوآموز براي انجام آن بايد به هرموپوليس (HERMOPPOLIS) و آخِتاتون (AKHETATON) سفر کند . پس از پايان اين مرحله است که رهرو به خواندني هاي مقدس دسترسي خواهد داشت .

خوان پنجم :
مريد براي رسيدن به درجات بالاتر بايد به ممفيس(1) MEMPHIS برود تنها چيزي که براي رسيدن و گذشتن از اين مرحله لازم است شجاعت برای درخواست نمودن آنست . در ممفيس است که او چگونگي مبارزه هورس (HORUS) پسر ايسيس(2) (ISIS) و اوزيريس(3) (OSIRIS) را با اژده های صد سر مشاهده مي نمايد .

خوان ششم :
درجه ششم از هوشياري است که در هليوپوليس (HELIOPOLIS) انجام مي گيرد که با نام دروازه مرگ شناخته مي شود او علم ستاره شناسي را مي آموزد و اينجاست که رهرو به اين آگاهي مي رسد که تمامي خدايان پانتئون(4) (PANTHEON) از يک خدا سرچشمه مي گيرند.

خوان هفتم :
آخرين مرحله از مراحل هفت گانه در بهيدت (BEHEDET) و هليوپوليس (HELIOPOLIS) به انجام خواهد رسيد در اين مقام است که رهرو علم خالص خدايي را دريافت مي نمايد ، او رمز آدون (ADON) را بدست مي آورد و به کليد سلطنتی دسترسي خواهد يافت .

پانوشت ها :
1 . پايتخت مصر باستان
2 . الهه باروري
3 . خداي عالم اموات و داور مردگان
4 . معبد همه خدايان

لینک